“Een grove minachting van het leven” – mijn mening over Lance Armstrong
Er wordt me vaak gevraagd naar mijn mening over de zaak Armstrong. Twitter is te kort om het punt duidelijk te maken dus hierbij mijn blog.
Geloof ik dat Armstrong doping heeft gebruikt? Ja. Ik kan niet geloven dat een hele generatie renners heeft gebruikt maar de beste van allemaal niet. Dat is statistisch gezien heel onwaarschijnlijk. Er zijn nu zoveel getuigenissen, zoveel gelijksoortige verhalen dat het voor mij duidelijk is: zelfs zonder positieve test.
Ik ben nu 33 en was een grote fan van Armstrong. Ik heb genoten van zijn zeven Tourzeges. Ik heb van hem genoten. Zijn aanvalslust, dat stukje arrogantie, dat ongelooflijke levensverhaal.
Dat verhaal werd voor mij extra relevant toen ik op 18 december 2008 geconfronteerd werd met dezelfde diagnose als Armstrong. Livestrong werd mijn houvast, Lance mijn voorbeeld. Ik droeg Livestrongkleding naar de chemotherapie en vond kracht in de gedachte dat zoveel met mij hetzelfde moesten doorstaan. En hadden overleefd. Inclusief die ene Amerikaan.
In 2010 heb ik Armstrong ontmoet in de Ronde van Luxemburg. Ik werd uitgenodigd in de bus van Radioshack en had een gesprek van ongeveer een kwartier met hem. Hij had geen haast, nam de tijd om naar mijn verhaal te luisteren. Hij motiveerde me om mijn dromen na te jagen, om iets positiefs uit het kankerverhaal te halen. Daarmee staat voor een deel aan de basis van mijn bedrijf, en daarmee mijn huidige baan als commentator en journalist.
Voel ik me verraden? Nee. Ik heb als fan van die Tours genoten en ga er niet met terugwerkende kracht van “ontgenieten.” Toen waren het mooie Tours, punt uit. Ik ben wel teleurgesteld. Teleurgesteld in de verhalen over Armstrong (en Bruyneel) in het USADA rapport, verhalen over een grote pestkop. Het bedrog, de leugens, de intimidatie, de bedreigingen. Zo anders dan de man die ik in Luxemburg ontmoette.
Maar ik ben vooral teleurgesteld in Armstrongs duidelijke minachting voor het leven. Hij kreeg kanker, misschien wel van de testosteron en de groeihormonen zelf. Hij overleefde echter de beproeving en kreeg een tweede kans. In plaats van dankbaar te zijn voor deze kans, stopte hij zijn weer gezonde lichaam vol met medicijnen bedoeld voor zieke mensen. Hij speelde met zijn leven, zijn tweede leven. Die schokkende en duidelijke minachting van het leven heeft mij persoonlijk het meest teleurgesteld. Het misbruiken van de tweede kans die veel mensen nooit hebben mogen krijgen.
